روزهای درد و محنتم در این شهر چه دراز بود

و شب های تنهایی اش چه بی پایان

آه ! کیست که بتواند بی دریغ و افسوس

تنهایی و درد خویش را بگذارد و بگذرد؟!

من پاره های روحم را در این کوچه ها پراکنده ام!