یک روز اندوهگین پاییزی به خود گفتم:

به امروز که فردای دیروز می شود پوزخند می زنم

اما گویا خسته بودم آنگاه که نوشتم

یک ، دو نیست

از صفر اما بهتر است!                         (نامدار)